KRÓTKA HISTORIA ROZWOJU TOWARZYSTWA

KARD. PRYMAS AUGUST HLOND otrzymywał listy od
Polaków z różnych krajów mieszkających na emigracji. Jako
arcybiskup i Prymas Polski rozmawiał o tym w papieżem Piusem XI,
ale bez wyraźnego znaku z nieba nie chciał sam brać
odpowiedzialności. Przy następnym spotkaniu w Rzymie Pius XI
zaskoczył go pytaniem: Czy eminencja założył nowe zgromadzenie?
Odpowiedział mu: Czekam na znak z nieba. A jak papież rozkaże? To
wystarczyło, aby po powrocie wybrał z archidiecezji poznańskiej ks.
Ignacego Posadzego, który interesował się życiem Polonii, zwłaszcza
w Niemczech, odwiedził Polaków w Brazylii i przyjął propozycję,
ponieważ jak później mówił: Kardynałowi się nie odmawia. I tak stał
się ZAŁOŻYCIELEM NOWEGO ZGROMADZENIA DLA POLONII, a ks.
Ignacego Posadzego z archidiecezji poznańskiej mianował
przełożonym zgromadzenia Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii
Zagranicznej, które potrzebowało domu zakonnego. Hrabina Aniela
Potulicka podarowała swoją rezydencję z pomocą Kard. Hlonda na
siedzibę chrystusowcom, który stał się pierwszym domem nowego
Zgromadzenia dla Polonii
O. IGNACY POSADZY, jako ksiądz archidiecezji, zaczął szukać
informacji o życiu zakonnym. Odwiedzał różne zgromadzenia i

zakony. Odwiedził też Niepokalanów i był pod wrażeniem rozmowy
z O. Maksymilianem i tego ośrodka. Wkrótce kupił maszynę
drukarską, aby bracia jeździli po kraju i sprzedając książki przy okazji
mówili o nowym Zgromadzeniu do opieki nad Polakami na
emigracji. Ta wiadomość spowodowała w Polsce tak wielkie
zainteresowanie wśród mężczyzn i chłopców, że wielu przyjeżdżało
do Potulic. Niektórzy z nich wstępowali do nowicjatu, a wśród nich
ks. Florian Berlik, który przyszedł z seminarium w Gnieźnie i został
wyświęcony jako pierwszy chrystusowiec.
POTULICE były głównym miejscem zamieszkania i bardzo
dynamicznego rozwoju Zgromadzenia do wybuchu II wojny
światowej. Okres wojny rozrzucił chrystusowców po świecie. Tylko 7
lat istnienia mogło wzbudzić wątpliwości czy Zgromadzenie
przetrwa z powodu aresztowań, obozów niemieckich i wojny.
Jedynym miejscem ukrycia dla kleryków i studiowania był dom
zakonny sióstr sercanek na ul. Garncarskiej 20 w Krakowie. Niestety
Gestapo otrzymało donos, niepodziewanie przyszło i aresztowało
obecnych w domu naszych kleryków i osadziło ich w Oświęcimiu,
więzieniach lub wysłało na wojnę.
POZNAŃ po zakończeniu wojny niektórzy wrócili do Domu
Głównego wybudowanego przed wojną na Ostrowiu Tumskim w
Poznaniu. Kard. Prymas Hlond poprosił ks. Posadzego, Przełożonego
Generalnego, aby wysłał chrystusowców do pracy na Pomorzu
Zachodnim – do Szczecina, z którego po ostrzale niemieckim w 1945
r. wyjechali do Stargardu Szcz. Tam nadal pracują w kościele św.
Jana Chrzciciela. Pomorze Zachodnie do dzisiaj jest głównym
miejscem pracy chrystusowców. Do 1956 r. z powodu wojującego
komunizmu z Kościołem rząd nie wydawał kapłanom paszportów na
wyjazd z Polski do pracy wśród Polonii, a po 1956 r. mimo trudności
można było z uzyskać wizę, ale trudniej do USA.
PROWINCJE powstawały po wyjeździe księży do Ameryki
Południowej (Brazylii, Argentyny) i Kanady (Calgary). Po przyjeździe
większej ilości naszych kapłanów powstawały w różnych krajach
prowincje, które później łączyły się. Oto aktualny spis 6 prowincji:
1. M.B. Niepokalanie Poczętej w Ameryce Południowej,

2. Królowej Polonii Zagranicznej w Kanadzie i Stanach
Zjednoczonych,
3. Świętej Rodziny w Australii i Nowej Zelandii,
4. M. B. Częstochowskiej we Francji, Hiszpanii i Portugalii,
5. Św. Józefa w Niemczech, Holandii, Włoszech i na
Węgrzech,
6. Najśw. Serca Pana Jezusa w Wielkiej Brytanii i Irlandii.